Irek Pietroń w Mimozie. Nie zabrakło ciepła i klimatu

Po piętnastu latach nieobecności na scenie stanął przed publicznością zgromadzoną w przytulnej „Mimozie” Irek Pietroń, autor i wykonawca. Widać było tremę i napięcie. Zespoły „Dnieje” i „Horyzont Uniesień” to odległa, choć obecna w pamięci niektórych elblążan, przeszłość.

Przez ostatnie lata szara codzienność, sprawy rodziny i „walki o byt” wypełniły jego serce, które jednak wyrywało się do śpiewanych poetyckich klimatów, piosenki harcerskiej i turystycznej, a także autorskiej i szantowej. Pewną formą realizacji tych tęsknot była audycja p.t. „Poetyka przetrwania”, którą prowadził w Radiu El, ale aktywność wykonawcza zanikła.

Dopiero upór Bartka Krzywdy sprawił, że Irek zdecydował się znowu zaśpiewać publicznie. Mobilizacja była duża choć czasu mało. Jeszcze na złość rozchorował się Bartek i wydawało się, że nic nie wyjdzie z tych ambitnych planów. Na szczęście Szymon Zuehlke, wprawdzie saksofonista, znakomicie sprawdził się za klawiszami.

Rozpoczął się koncert i ze sceny popłynęły znane teksty i tony: Leonarda Cohena, Roberta Kasprzyckiego, Pawła Małolepszego, Jacka Zwoźniaka, Bolesława Leśmiana, Tadeusza Woźniaka, Wisławy Szymborskiej, K. K. Baczyńskiego. Nie zabrakło klasyki szantowej oraz znakomicie przyjętych utworów Starego Dobrego Małżeństwa. W miarę upływu czasu wykonawca nabierał pewności siebie a publiczność włączała się nie tylko do wspólnego śpiewania, czemu służyły rozłożone na stolikach teksty, a niektóre panie towarzyszyły nawet instrumentalnie na „przeszkadzajkach”!

Czas płynął a klimat stawał się coraz cieplejszy, szczególnie za sprawą odważnych pań, które zachęcały Irka do wykonania ich ulubionych utworów. W ten sposób upłynęły ponad dwie godziny i powoli muzykom brakowało…przygotowanego repertuaru. Koncert wypadł udanie, chociaż potrzebna jest intensywniejsza praca nad warsztatem wykonawczym i jest nadzieja, że takie imprezy gromadzić będą coraz liczniejszą publiczność, a sam wykonawca, uwierzywszy w sens swojego śpiewania (i pisania, bo też to robi) pokaże się częściej, nie tylko na lokalnej scenie.
Andrzej Oletzki