"Nie było liderki, był zespół". Z Elbląga na mistrzostwa świata

Czego się nauczyłam na mistrzostwach świata? Przede wszystkim tego, jak ważne są skupienie, koncentracja podczas meczu przez całe 60 minut — mówi elblążanka Katarzyna Koniuszaniec, która z reprezentacją Polski zdobyła czwarte miejsce na mistrzostwach świata piłkarek ręcznych w Serbii. 


W reprezentacji Polski, która osiągnęła historyczny wynik na mistrzostwach świata w Serbii, były dwie piłkarki ręczne Startu Elbląg Kinga Grzyb i Katarzyna Koniuszaniec. Drugim trenerem Biało-czerwonych jest zaś szkoleniowiec Startu Antoni Parecki. Przypomnijmy, że Polki na zakończenie mistrzostw przegrały w meczu o brązowy medal z Danią 26:30.

W piątek Grzyb i Koniuszaniec oraz trener Parecki spotkali się z kibicami w hali Centrum Sportowo-Biznesowego, by podzielić się swoimi wrażeniami.
— Emocje po mistrzostwach świata w Serbii już trochę opadły, chociaż wciąż nie ma czasu, żeby trochę odpocząć, przemyśleć, to co się zdarzyło — mówi Katarzyna Koniuszaniec. — Dla mnie to były pierwsze MŚ i było fantastycznie. To niezapomniane przeżycie, wzruszające, pełne emocji, a jak się wygrywa to szaleństwo. Życzę wszystkim sportowcom, żeby mieli okazję być na MŚ. Po powrocie do Polski nawet nie było czasu, by obejrzeć nasze mecze w Serbii.

— 
Do dzisiaj jestem przekonana, że gdybyśmy przeciwko Danii zagrały tak, jak we wcześniejszych meczach, zespołowo, to byśmy wygrały — stwierdziła Kinga Grzyb. — Jestem zawiedziona tym, że nie zdobyłyśmy medalu. Wierzyłam, że będzie inaczej. Nie czuję się gorsza od zespołu Danii. Wiem, że jeśli powtórzy się taki mecz, to przemyślimy go spokojnie i wygramy.

Antoni Parecki, trener Startu i drugi trener reprezentacji Polski, przyznał, że również liczył na medal w Serbii.

— Drużyna wierzyła w swoją siłę, w to że umie grać w piłkę ręczną. Wygrany mecz z Rumunią na pewno dał dziewczynom wiele wiary w siebie. Do przerwy przegrywaliśmy czterema bramkami (13:17 - red), a po przerwie się działo (Polska wygrała 31:29) — stwierdził. — 
Podczas MŚ nie mieliśmy liderki w zespole, ale mieliśmy drużynę. W każdym meczu dwie-trzy inne zawodniczki potrafiły zagrać na wysokim poziomie. To spowodowało, że mieliśmy wiele sił, by dojść do tego miejsca, do którego doszliśmy.
AKT