Oddała miastu mieszkanie, dzisiaj czuje się oszukana

Halina Czajor oddała miastu mieszkanie własnościowe. — Miałam za to dostać mieszkanie komunalne na parterze, bo na co dzień opiekuję się niepełnosprawnym wnukiem — mówi kobieta, która dzisiaj czuje się oszukana. — Myślałam, że po zamianie miasto zrobi podjazd, dostosuje łazienkę do potrzeb osoby niepełnosprawnej — płacze kobieta, dodając, że nie ma co szukać sprawiedliwości w Urzędzie Miasta, bo tam jej nie ma.





— Wcześniej miałam mieszkanie na pierwszym piętrze przy ul. Szczecińskiej — wspomina pani Halina. — Nie mogłam tam kąpać Robusia, bo nie miałam tyle siły, by wstawić go do wysokiego brodzika, miałam też problem z pokonywaniem schodów.
Kobieta zwróciła się o pomoc do Biura Rehabilitacji Zawodowej i Społecznej Urzędu Miejskiego przy ul. Kosynierów Gdyńskich w Elblągu.
— Na początku 2004 r. złożyłam wniosek o dofinansowanie likwidacji barier architektonicznych i technicznych w miejscu zamieszkania osoby niepełnosprawnej, tak to się nazywa — mówi pani Halina. — Kazali mi znaleźć wykonawcę, ale miałam z tym problemy, dlatego skorzystałam z usług fachowca, którego poleciła mi urzędniczka.
 
Podsunęły mi do podpisania
— Pani Halina Czajor otrzymała wszelką pomoc o którą się do nas zgłaszała — mówi Joanna Urbaniak, rzecznik Urzędu Miejskiego w Elblągu. — Modernizacja została wykonana i potwierdzona przez panią Czajor w protokole odbioru, akceptującym przedmiotową modernizację i wykonaną pracę. Jednak z upływem czasu pani Czajor zaczęła zgłaszać uwagi co do funkcjonalności łazienki. Proponowane i zgłaszane zmiany przez zainteresowaną nie były możliwe do wykonania ze względów technicznych.
— Tak, podpisałam papiery, ale ja nie mogłam rozczytać, co tam było napisane, bo mam bardzo słaby wzrok — mówi kobieta. — Dopiero potem sąsiadka mi przeczytała. Napisali, że położył mi w łazience kafelki, co jest bzdurą, bo one były tam wcześniej. Panie z komisji przecież doskonale wiedziały, jak wyglądała łazienka wcześniej i podsunęły mi to do podpisania.
W 2008 r. Halina Czajor dowiedziała się, że miasto będzie oddawało do użytku blok przy ulicy Browarnej, a w nim znajdzie się mieszkanie dostosowane do potrzeb inwalidy. Jednak koszty wkładu własnego były dla niej za wysokie.

Czuję

— Pani Czajor wystąpiła o zamianę lokalu ze względu na brak możliwości wykonania przeróbek w dotychczasowym mieszkaniu oraz konieczność pokonywania schodów — mówi Joanna Urbaniak. — W wyniku tej zamiany otrzymała lokal na parterze przy ul. Działdowskiej. Zainteresowana wystąpiła z wnioskiem o montaż centralnego ogrzewania gazowego. W 2008 r. przyznano jej na ten cel dofinansowanie w wysokości 8 tysięcy zł. 
Pani Halina zrobiła darowiznę własnościowego mieszkania, wartego 98 tysięcy złotych, na rzecz komunalnego. 
— Tylko tyle mi pomogli — płacze kobieta. — Myślałam, że po zamianie zrobią podjazd, dostosują łazienkę... No w ramach nadwyżki z tego własnościowego mieszkania. Jestem stara, nie wiedziałam, że trzeba zrobić taki wpis w akcie notarialnym. Ale jak można tak żerować na ludzkiej niewiedzy? Jak miasto może tak oszukiwać mieszkańców? To jest pomoc niepełnosprawnym?
— Na wykonania podjazdu, czy łazienki pani Czajor nie składała wniosku — mówi Urbaniak. — Dodam tylko, że wielokrotnie była informowana o możliwościach i zasadach korzystania ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Jednocześnie informuję, że Urząd nie pośredniczył i nie pośredniczy w wyborze wykonawców.




Wiosną ubiegłego roku pani Halina umówiła się na wizytę do prezydenta miasta. 
— Była już u niego pani Dyrla (red. —naczelnik Wydziału Społecznego UM w Elblągu) i nie wiem, co mu nagadała — mówi Halina Czajor — Pan Słonina nie dał mi nawet wszystkiego powiedzieć, tylko wypchnął mnie z gabinetu. Gdy zaczęłam głośno krzyczeć, a na korytarzu było dużo ludzi, pobiegła za mną pani Dyrla i zaczęła uspokajać mówiąc, że oni wszystko mi zrobią. I co? I nic! 
W tym roku pani Halina nie składała podania, jak mówi, to i tak nic nie da. Radzi sobie jak umie. 
— Tak się wykorzystuje stare, naiwne osoby — mówi pani Halina. — Nie warto być miłym i ugodowym, ci, którzy dużo krzyczą zawsze zyskają. Czuję się oszukana. Nie ma co szukać sprawiedliwości w Urzędzie Miasta, bo tam jej nie ma. A zaczęło się od przystosowania łazienki do potrzeb Robusia... Ciężko mi wjechać wózkiem inwalidzkim do łazienki, dlatego wnuk załatwia się na korytarzu... do miski. Tak ciężko jest pomóc inwalidzie?


sw