Zdobył żeglarski Mount Everest. Elblążanin opłynał Horn



Elblążanin Rafał Łuczak 25 marca dokonał rzeczy, o której marzy wielu miłośników przygód. Wraz z ośmioma innymi członkami załogi jachtu "Selma Expeditions" opłynął przylądek Horn. Dla większości żeglarzy to marzenie pozostaje niespełnionym. A wielu próbę jego realizacji przypłaca życiem. W wodach otaczających przylądek spoczywa dziesięć tysięcy śmiałków, którzy próbowali zmierzyć się z "żeglarskim Mount Everest”.

— To jest nasz Mount Everest. Bardzo trudno go zdobyć i dlatego każdy o tym marzy. Tu ścierają się prądy morskie dwóch największych oceanów świata, Pacyfiku i Atlantyku. Warunki pogodowe są wyjątkowo ciężkie, wręcz ekstremalne. Horn często określany jest przylądkiem burz — opowiada Rafał Łuczak. 


Wypadnięcie za burtę podczas sztormu w rejonie Hornu oznacza zazwyczaj śmierć. Pomoc może przyjść wtedy, kiedy jest dobra pogoda, a to zdarza się wyjątkowo rzadko. Wody przylądka pochłonęły życie 10 tysięcy żeglarzy. Oni sami często nazywają go "cmentarzyskiem statków". Czy wyruszając tam czuje się strach?


— Tak. I im bliżej wyprawy, tym jest większy. Żadna firma nie chciała mnie ubezpieczyć na kwotę większą niż 20 tysięcy, a to nie starczyłoby na przywiezienie moich zwłok do kraju. A stawka, którą trzeba zapłacić za ubezpieczenie, była horrendalna. To świadczy o tym, jak firmy wysoko oceniają ryzyko śmierci podczas takiej wyprawy — mówi Łuczak.

— Czekaliśmy w Puerto Williams (ostatnia miejscowość przed Hornem -red.) na okienko pogodowe pomiędzy burzami. Trzeba pamiętać, że następnym przystankiem, który mógł dać nam schronienie jest Zatoka Martial. A jak się wypłynie z tej zatoki, to odwrotu już nie ma. Nie ma, bo trzeba by płynąć pod wiatr, wśród skał i wąskich przejść. Więc trzeba okrążyć Horn. To są dwie doby żeglowania, przy nieprzewidywalnej, zmieniającej się pogodzie. Prognozy Chilijskiej Marynarki Wojennej, które są najdokładniejsze sprawdzały się w 60 procentach. Nagle mogą powstać nawet 30 metrowe fale. My mieliśmy fale 10 metrowe, na szczęście. Południk dzielący Pacyfik i Atlantyk przekroczyliśmy 25 marca o godz. 18.50 — mówi Łuczak.


Podczas rejsu było bardzo ciężko. Jak przyznaje żeglarz, ciężej niż się tego spodziewał.

— Spotkał nas sztorm o sile 10 stopni w skali Beauforta. Przejście ze sterówki do koła sterowego, czyli niecałych dwóch metrów, jest wtedy wyczynem akrobatycznym. Trzeba przejść korzystając z zapięć. Jachtem rzuca na wszystkie strony, unosi go na dziewięć metrów w górę, by za chwilę opaść w dół — mówi Łuczak.


Załodze "Selmy" udało się szczęśliwie pokonać wody wokół przylądka. 
— Poza drobnymi skaleczeniami i otarciami wyszliśmy z tego bez szwanku. Był szampan. Z głośników popłynęła "Walkiria" Wagnera. Czuje się wtedy ogromną satysfakcję — mówi Łuczak.



Było ciężko, ale jak mówi Rafał Łuczak to, czego doświadczył w dalszej części rejsu zrekompensowało wszelkie trudy. 


— Cieśnina Patagońska to cud. Dociera tu niewiele osób. Duże statki nie są stanie wpłynąć, jachty motorowe również. Można tu dotrzeć niezbyt dużym jachtem żaglowym. Widziałem ląd niedotknięty ludzką stopą i zwierzęta, które nie boją się człowieka, bo go nigdy wcześniej nie widziały. Lwy morskie podpływały przed nasz ponton, trącały nosami, ochlapywały wodą. Przepiękna aleja lodowców, która mieni się wieloma barwami: błękitem, zielenią, czernią. Lodowiec pachnie niepowtarzalnie. Ten zapach jest tak specyficzny, że żeglarze, którzy pływali po wodach polarnych mogli uratować swoje jachty, bo w gęstej mgle wyczuwali zapach zbliżającej się góry lodowej — opowiada Rafał Łuczak.

Anna Dawid
[gallery=4]29924[/gallery]
[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=ldGiixUvrks[/youtube]