Nie zakochałam się w Indiach od pierwszego wejrzenia

New Delhi, to jedno z tych miast, w którym można dostrzec wszystko. Skrajną biedę i niewyobrażalne bogactwo. Ciszę w świątyniach i niewyobrażalny hałas na ulicy. Bezdomne psy atakujące siebie nawzajem i krowy przesuwające się leniwie po drogach. Do autobusu należy wbiec. Nie wejść. Wbiec. To samo tyczy się pociągów.

"Indie. Mały fragment dużego obrazu". Joanny Szumskiej. 
Przytoczę tu fragment:
"Jak uchwycić spojrzenie dumnie kroczącej kobiety w zwiewnym, bajecznie kolorowym sari? W jaki sposób wyrazić przepych monumentalnych budowli i kunszt koronkowych zdobień? Czy można oddać słowami fetor śmieci i nieczystości na ulicach? Ująć w kadrze zgiełk i nieprzebrany tłum gwarnej dzielnicy handlowej? Wstrząsające ubóstwo? Jak opisać medytację w świątynnym ogrodzie? Chłód kamiennej posadzki za bramą Jama Masjid? Światła, kadzidła, kwiaty, kielichy, muzykę mszy puja? Czy można uwierzyć w uzdrawiającą moc Gangesu? Zatrzymać widok świątynnych rzeźb ożywających pod wpływem światła?".

Powyższy cytat doskonale ukazuje niemożność opisania wszystkiego co się wokół mnie w tej chwili dzieje. 
Przybyłam do Indii trzy tygodnie temu. A dokładnie 7 lipca, wychodząc z samolotu w New Delhi, zaczerpnęłam charakterystycznego, parnego powietrza przepełnionego fetorem spalin, śmieci, ludzkiego potu wymieszanego ze słodkawym zapachem kadzideł. 
Moja podróż zaczęła się jednak dzień wcześniej. Elbląg - Warszawa Okęcie i lot do Monachium, a potem 10-godzinny lot samolotem do New Delhi. Moim celem była miejscowość Bharuch i wolontariat w organizacji pozarządowej w ramach projektu Footprints organizowanego przez międzynarodową organizację studencką AIESEC.

[gallery=4]18443[/gallery]

Nie zakochałam się w Indiach od pierwszego wejrzenia. New Delhi całkowicie zniechęciło mnie swym zgiełkiem. To jedno z tych miast, w którym można dostrzec wszystko. Skrajną biedę i niewyobrażalne bogactwo. Ciszę w świątyniach i niewyobrażalny hałas na ulicy. Bezdomne psy atakujące siebie nawzajem i krowy przesuwające się leniwie po drogach. Do autobusu należy wbiec. Nie wejść. Wbiec. To samo tyczy się pociągów regionalnych. 
Ja wybierałam się w kolejną dłuższą podróż. Dużo posiłków, przedziały z zasłonkami, fotele, które można zamienić w łóżka i myszy (bądź też szczury) - tak można podsumować pierwszą klasę. Po 15 godzinach podróż i przejechaniu blisko 2 tysięcy kilometrów dotarłam do Barody. Powitał mnie najsilniejszy monsunowy deszcz jaki dotąd przeżyłam w Indiach. O czwartej nad ranem znalazłam się w domu mojego opiekuna z miejscowego oddziału AIESEC Baroda.

7-10 lipca 


Następnego dnia te sześć tygodni, które miałam spędzić w Indiach wydały się przerażające. Do dyspozycji miałam ciasny pokoik, bez dostępu do toalety i bieżącej wody. Ale moja podróż do celu się jeszcze nie skończyła.


Po kolejnych trzech dniach chaosu znalazłam się tym razem na indyjskim dworcu autobusowym. Wciśnięta pomiędzy uczestniczki innego projektu z Chin i Tajwanu, po ponad dwóch godzinach dotarłam na miejsce. Czyli do spokojnej mieściny Bharuch. 
Na miejscu powitał mnie Kalpesh Gurjar - miejscowy dziennikarz, zafascynowany Polską (był w naszym kraju na wolontariacie dwa lata temu).

Kalpesh zaprosił mnie do swojego domu, w którym mieszka z rodzicami. Jego mama jest emerytowaną nauczycielką. 
Ciepła woda, muszla klozetowa - przestałam już marzyć o takich luksusach. A tu mam także internet, klimatyzację. Nie do ocenienia jest gościnność i serdeczność rodziny Kalpesha.

11-24 lipca

Mój wolontariat polega na pracy z niepełnosprawnymi umysłowo dziećmi. Trafiłam do Kalrav Charitable Trust Kalrav School for mentally chalenged children. 
Poznałam tu pełne oddania i poświęcenia kobiety, które z własnej woli utworzyły szkołę dla niepełnosprawnych umysłowo dzieci. To jedyna taka szkoła w Bharuch.

Dzieci przywitały mnie niezwykle otwarcie, podobnie jak reszta kadry. Nie jestem pierwszą białą osobą, jaką widziały, jednak każde chciało dotknąć mojej skóry. 
Po pierwszym dniu w szkole wiedziałam, że czas porzucić dżinsy i koturny na rzecz miejscowych ubrań - salwar kameez (piękny kolorowy strój składający się z tuniki, spodni i szala) i sari. Wszystko dopasowane jest pod kolor i sari oraz zacząć niezbędną aklimatyzację w Indiach.

Stojąc na werandzie w szkole widzę rozległe slumsy. Wokół mnie biegają dzieci w jednakowych, poplamionych kredą, mundurkach. Wszystkie zmagają się z niepełnosprawnością umysłową. Są jednak szczęśliwe, ponieważ mogą w ogóle chodzić do szkoły. Nie wszystkie mają tyle szczęścia. Nie przeszkadza im brak długopisów, prowizoryczne klasy. Większość z nich nie wie co to Disney Channel, internet. Są za to w stanie obdarować każdego człowieka rozbrajającym uśmiechem, za słowa „Very good, nice girl” są w stanie obdarzyć miłością.

W dodatku wykonują ręcznie małe cuda w postaci miejscowych bransoletek. W pierwszym dniu uczyłam ich także nieco innego sposobu, czyli jak wykonać bransoletki z mouliny. Byłam zadziwiona, ponieważ tak szybko to załapały.
Nie każde dziecko jednak ma tyle szczęścia. Dzieci wykorzystywane i okaleczone przez rodziców do żebractwa nie są w Indiach czymś nadzwyczajnym. Szczególnie te upośledzone, ponieważ rodzice nie widzą większych korzyści „w posiadaniu takiego dziecka”.

24-26 lipca

Oczywiście nie zajmuję się tylko pracą. Zasmakowałam już życia w redakcji lokalnej gazety, wielu indyjskich potraw (słodycze cud miód). Zwiedziłam także najpiękniejszą świątynię w okolicy i poznałam wielu niezwykle fantastycznych ludzi. 
Oczywiście moja kobieca natura nie pozwoliła mi przejść spokojnie obok sklepów z różnymi świecidełkami, kosmetykami i ubraniami. Zwłaszcza, że ceny na to pozwalają. Olejek kokosowy do włosów kosztuje niecałe 7zł . 12 sztuk bransoletek 3zł. Piękny salwar kameez ok. 30 złotych. Naprawdę żałuję, że nie można tak się targować w Polskich sklepach.
Dagmara Piekutowska