Pilecki i Zamenhof to nowi patroni elbląskich skwerów

Skwer przy ulicy Generała Grota Roweckiego w Elblągu w bezpośrednim sąsiedztwie Szkoły Muzycznej będzie nosił nazwę Witolda Pileckiego. Nazwę zaproponowało Polskie Towarzystwo Historyczne Oddział w Elblągu. Z kolei skwer położony przy ulicy Romualda Traugutta, między ulicami Górnośląską i Oliwską, wzdłuż rzeki Kumieli będzie nosił nazwę Ludwika Zamenhofa. Nadanie takie nazwy było inicjatywą Polskiego Związku Niewidomych Zarządu Koła w Elblągu


Rotmistrza Witolda Pileckiego - (1901–1948) Służbę Polsce rozpoczął w czasie wojny z bolszewikami w 1920r. Walczył podczas kampanii wrześniowej w1939r., a następnie w strukturach Polskiego Państwa Podziemnego. W 1940r. dobrowolnie poddał się aresztowaniu i wywózce do obozu Auschwitz, by tam zdobyć informacje o obozie oraz zorganizować konspirację niepodległościową. Na skutek zagrożenia dekonspiracją podjął decyzję o ucieczce, którą udało mu się szczęśliwie przeprowadzić.
W 1944 r. walczył w Powstaniu Warszawskim w Zgrupowaniu Chrobry II. Od 1945 r. – w II Korpusie Wojska Polskiego we Włoszech, skąd decyzją gen. Władysława Andersa powrócił do komunistycznej Polski, by odtworzyć rozbite po działaniach wojennych struktury wywiadowcze. Aresztowany w maju 1947r., został osadzony w Areszcie Śledczym przy ul. Rakowieckiej w Warszawie i poddany okrutnemu śledztwu. Pomimo tortur do końca zachował bohaterską – żołnierską postawę. Pozostał wierny dewizie: Bóg, Honor, Ojczyzna. Został skazany na karę śmierci przez władze komunistyczne Polski Ludowej. Wyrok wykonano 25 maja 1948r. przez rozstrzelanie w więzieniu mokotowskim. Rehabilitacja rotmistrza Witolda Pileckiego przez Izbę Wojskową Sądu Najwyższego nastąpiła dopiero 1 października 1990 roku. 
Został kawalerem Orderu Orła Białego. Jako jeden z pierwszych tworzył raporty o Holokauście, zwane dalej Raportami Pileckiego.



Ludwik Zamenhof - (1859-1917) twórca sztucznego języka międzynarodowego – Esperanto. Po ukończeniu studiów pracował jako okulista, ożenił się z córką kowieńskiego kupca i w końcu dzięki pomocy teścia przystąpił do opublikowania wyników swoich prac. 14 lipca 1887 roku ukazał się w języku rosyjskim pierwszy podręcznik języka międzynarodowego autorstwa Ludwika Zamenhofa, pod pseudonimem Doktor Esperanto. Wkrótce wyszła wersja polska, francuska, niemiecka, angielska. Za nimi posypały się kolejne. W 1905 roku na Pierwszym Światowym Zjeździe Esperantystów w Boulogone Ludwikowi Zamenhofowi przyznano Legię Honorową. W 1913 roku wysunięto kandydaturę Zamenhofa do Nagrody Nobla.

 
 


 


Karolina Śluz