Walczy o spokój i bezpieczeństwo całej rodziny

Nazywają mnie krzykaczką, ale proszę powiedzieć, co można innego zrobić na moim miejscu. Boję się o swoje dzieci, boję się o siebie, dlatego czasami krzyczę — mówi pani Irena. Kobieta, wraz z czwórką dzieci, mieszka we wsi Kobyliny. Od sześciu lat walczy z urzędnikami z gminy, powiatu i nadzoru budowlanego.

Powód walki kobiety? Wydawałoby się prozaiczny - ściana z płyty pilśniowej oddzielająca od klatki schodowej kilka pomieszczeń, w których mieszka wraz z rodziną. Według prawa budowlanego należy ją zburzyć. Zdaniem pani Ireny tylko ten kawałek płyty zapewnia bezpieczeństwo jej i dzieciom.

Na spotkanie, do redakcji, pani Irena przynosi stos dokumentów. To efekt jej korespondencji z urzędnikami. Jednak ton prawie wszystkich odpowiedzi jest taki sam.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Elblągu wzywa Panią do wykonania obowiązku nałożonego decyzją (…) nakazującą rozbiórkę zabudowy ścianką działową klatki schodowej na wysokości I piętra w budynku mieszkalnym wielorodzinnym w Kobylinach – podpisane Lech Gaworek, powiatowy inspektor.

Na nic prośby, na nic odwołania, wszystko sprowadza się do jednego – zburzyć ściankę. 
Wydawać by się mogło, że to ściana zbudowana z betonu, cegieł, obciążająca konstrukcję całego domostwa. To jednak sklecona z desek i płyty raczej prowizoryczna konstrukcja.

Dziesięć lat temu ta rodzina przeżyła koszmar. Kobieta wraz z czwórką dzieci musiała wyprowadzić się z zajmowanego wtedy mieszkania. 

— Wprowadziliśmy się do mieszkania w Kobylinach, w gminie Młynary — opowiada. — Jego najem zaproponowano mi w starostwie powiatowym.

Lokum, które jej się trafiło składało się z dwóch pokoi, kuchni i łazienki. Szkopuł w tym, że pomieszczenia nie były w żaden sposób oddzielone od klatki schodowej, z której bezpośrednio można było wejść do każdego z nich. Kobieta odgrodziła więc je od klatki ścianką działową. Myślała, że stworzy tu dla swoich dzieci prawdziwy dom, odnajdzie spokój. Jednak radość trwała krótko.

Problemy zaczęły się w 2006 roku, gdy do inspektora nadzoru budowlanego trafiła skarga jednego z sąsiadów. Mężczyzna skarżył się, że mieszkańcy budynku zostali odcięci od dojścia na strych. 

— Nigdy nie odmawiałam sąsiadom dostępu do strychu — zastrzega pani Irena. — Rozumiem jednak, że przechodzenie za każdym razem przez moje mieszkanie mogło być dla nich uciążliwe — przyznaje nasza rozmówczyni. — Jednak tego problemu już nie ma.

Starostwo powiatowe wykonało odrębne wejście na strych. Teraz można dostać się tam schodami dobudowanymi na zewnątrz budynku.

— Po co więc nadal się mnie gnębi? Chyba nie tak powinna wyglądać pomoc państwa matce samotnie wychowującej czwórkę chorych dzieci? — pyta pani Irena.

Zaraz jednak zapewnia, że dla dobra dzieci nie podda się.

— Co mam zrobić? Położyć uszy po sobie? — pyta. — Po prostu nie mogę, na tym mogłyby ucierpieć moje dzieci. Mój syn jest chory. Czasami zdarza mu się wstawać w nocy, gnać przed siebie. Proszę sobie teraz wyobrazić, że nie ma tej ściany. On wychodzi z pokoju na klatkę, tam są strome schody, boję się, że najzwyczajniej w świecie mógłby z nich spaść, zrobić sobie krzywdę. Dlatego nadal walczę. Nie przestanę, dopóki starczy mi sił.
naj