Wolontariusze w hospicjum. "Nie chodzimy tu z żałobną miną"

— Kiedy zaczęłam przychodzić do hospicjum jako wolontariuszka, nie powiedziałam o tym swoim bliskim — wspomina pani Jola Borcowska - Najpierw sama musiałam się przekonać, że dam rady. No i dałam. Jestem tu już od ponad roku.


— Dla nas zdrowych pewne rzeczy wydają się tak normalne, że w ogóle nie zwracamy na nie uwagi — mówi pani Jola. — Chorzy podchodzą do tego inaczej. Jest tu taka jedna pacjentka, Pani Martusia, do której zawsze przychodzę na herbatkę. Posiedzę z nią, przytulę, porozmawiam. Dla nas wydaje się to takie zwykłe. Dla niej to ogromna radość.


Wolontariuszka podkreśla, że wszystkie zadania wypełnia z uśmiechem na twarzy.
— Ludzie mogą w to nie uwierzyć, ale tu panuje naprawdę radosna atmosfera — przekonuje kobieta.

— Nie chodzimy tu z żałobną miną, ale uśmiechamy się do siebie. Pacjenci cieszą się, kiedy ktoś ich odwiedza. Czasami przychodzi młodzież i organizuje jakieś przedstawienia, występy. Latem, kiedy jest ciepło, wywozimy chorych na taras, gdzie grzeją się na słońcu. I wszyscy są szczęśliwi.

Pani Jola przyznaje, że na początku styczność ze śmiercią była dla niej trudnym doświadczeniem.

— Było ciężko, ale teraz tłumaczę sobie, że osoby, które odeszły, już nie cierpią — wyznaje. — Czasem, kiedy pacjenci pytają co stało się z innymi, mówię im, że tamci odeszli do domu. Bo tak po części jest.
 Kiedyś była tu taka pacjentka, pani Jasia. Gdy wchodziłam do jej sali pytała mnie.

— Czy ty jesteś aniołem? Jak tak, to powiedz mi aniołku, kiedy ja odejdę? — opowiada wolontariuszka ze łzami w oczach. — Mówiłam jej wtedy, że nie ma tak łatwo, że trzeba spokojnie poczekać na swoją kolej. Więc cierpliwie czekała. W końcu przyszłam pewnego dnia i pani Jasi już nie było. Doczekała się, przyszła jej kolej — ścisza głos.

Zuzanna Gajewska