O życiu w trójkącie opowiada Ela Adamiak




Trzeba było czekać aż 37 lat, bo tyle czasu występuje na scenie, aby w Elblągu zaśpiewała znakomita kompozytorka i pieśniarka Elżbieta Adamiak. Stało się to w miniony czwartek w sali „U Św. Ducha” za sprawą elbląskich bibliotekarzy.

— Andrzej Poniedzielski stawia podstawowe pytania: "Jak można, jak trzeba i jak chciałoby się żyć", Pani proponuje poruszanie się w trójkącie "Wiara – Nadzieja – Miłość", jak to robić w dzisiejszych czasach?


— Trzeba trzymać się tego trójkąta i nie pozwalać zamieniać go w wielobok, pięcio–czy sześciokąt. Ten „trójkąt” wystarczy. Równoramienny, żeby droga od punktu do punktu była taka sama. I krążyć w kółko. 


— Jak Pani ocenia swoją publiczność po 37 latach obecności na scenie?


— Ta publiczność idzie za mną od 37 lat, młodych ludzi nie ma zbyt wielu na koncertach. Bywają, ale stanowią małą grupę. Miło mi starzeć się, choć to może brzmi „ostro”, z moją publicznością, z ludźmi którzy mają tyle lat co ja. 


— Czy wyjście dziś do publiczności, ogólnie mówiąc do świata, z poezją, ciepłem, delikatnością jest łatwe?


— Nie narzekam. Może tych „wyjść” nie ma zbyt dużo, ale jak już wychodzę to na każdym koncercie spotykam się z wielką uczuciowością, emocjami i czuję je od publiczności. Rzadko kiedy zdarza się, żebym trafiała ze swoimi piosenkami tam, gdzie nie są zrozumiane. Mam chyba szczęście. 


— Jak postrzega Pani Elbląg?


— Nigdy tu nie byłam! Nie wiem jak to się stało, ale niestety po raz pierwszy przyjechałam do Elbląga. Ponieważ jadąc z zespołem trochę zabłądziliśmy była okazja zwiedzić uliczki i pooglądać kamieniczki Starego Miasta. Bardzo lubię wszystko co stare (łącznie ze sobą!), więc spodobały mi się.


— W nowych kompozycjach zauważa się jakby więcej optymizmu, pogody i żywotności, zgadza się Pani z tym?


— Tak, to prawda. Mój mąż, Andrzej Poniedzielski, twierdzi, że to co śpiewam można określić jako „pogodny smutek”, albo „smutna pogoda ducha”. I zgadzam się z nim w zupełności.
Andrzej Oletzki