W hospicjum żegnałam się z życiem. Wypiłam wodę z Lourdes

W hospicjum żegnałam się z tym światem. Ból był okropny. Morfina już nie działała. Nie wstawałam z łóżka. Córka przywiozła mi wodę z Lourdes we Francji. Piłam ją i modliłam się. Po trzech miesiącach wypisali mnie do domu. Od tamtej pory minął miesiąc, a ja już chodzę samodzielnie, bez pomocy chodzika — opowiada Stefania Bralewska (80 lat), mieszkanka Żurawca (gm. Markusy).

Kiedy pani Stefania zachorowała, lekarze wielokrotnie ją badali, by ustalić, co jej jest. Trzy razy leżała w szpitalu. 

— Lekarze sprawdzali, czy to komórki rakowe, ale prześwietlenie wykazało, że to ropień na kręgosłupie — opowiada Stefania Bralewska. — Powiedzieli, że nie mam szans na operację, bo jej nie przeżyję. Mój organizm jest za słaby.


Pani Stefania nie wstawała już z łóżka. Wymagała specjalistycznej opieki. W końcu trafiła do hospicjum w Elblągu. 

— Jak mnie zawieźli do hospicjum, mało myślałam. Było ze mną bardzo źle — wspomina mieszkanka Żurawca. — Córka mówiła, że podają mi morfinę, a ja nie mogłam wytrzymać z bólu. Morfina nie działała. Dostawałam zastrzyk co cztery godziny i do tego coraz więcej tabletek. Nic to nie pomagało, tylko zaczęłam mieć problemy z wątrobą i żołądkiem. Nie życzę najgorszemu wrogowi, żeby tak cierpiał jak ja.

Starsza córka pani Stefanii pojechała na wycieczkę do Francji, do Lourdes. Przywiozła stamtąd cudowną wodę. Ta woda słynie z tego, że uzdrawia chorych. 

— Nie pamiętam, kiedy coś drgnęło w moim organizmie na lepsze. Czułam się szczęśliwa, że mogę się modlić i mam wodę z Lourdes przy sobie. Ta woda dużo mi pomagała. Piłam ją po kropelce — opowiada pani Stefania.


Czas mijał. Rodzina zastanawiała się, co jeszcze można zrobić, by pomóc chorej.
— Córka wezwała prywatnie neochirurga — opowiada Stefania Bralewska. — Lekarz obejrzał wyniki, zbadał mnie i powiedział, że choroba prawdopodobnie ustąpiła. Że powinnam zacząć siadać na łóżku, a potem próbować chodzić. 


Pani Stefania wróciła do domu. Najpierw zaczęła siadać na łóżku, potem chodzić przy pomocy chodzika. 
— Raz odważyłam się i poszłam bez chodzika do łazienki — opowiada pani Stefania. — I od tamtej pory chodzę bez tego urządzenia. Mam jeszcze wodę z Lourdes w słoiczku i w specjalnej buteleczce z wizerunkiem Matki Boskiej. Piję nadal tę wodę i modlę się do Matki Boskiej. W hospicjum też cały czas się modliłam. Codziennie przychodził do mnie ksiądz z komunią świętą. Przychodzili klerycy i obiecywali, że będą się modlili za mnie. Dzieci zamawiały msze święte w mojej intencji. A ja prosiłam Boga, żebym mogła usiąść jeszcze na wózku inwalidzkim. Teraz wózek jest mi niepotrzebny, chodzę coraz lepiej. 
Morfiny pani Stefania już nie bierze, choć przyznaje, że kręgosłup jeszcze ją boli, ale nie do tego stopnia, żeby nie mogła wytrzymać. Przyjmuje leki przepisane od lekarza. 
Teraz nogi mnie bardzo bolą i puchną, ale cieszę się, że chodzę i to coraz lepiej — mówi starsza pani.

— Moje zdrowie było beznadziejne — dodaje mieszkanka Żurawca. — Nikt nie wierzył, że ja z tego wyjdę. Dopiero teraz dzieci przyznają, że nie wierzyły, iż przeżyję. Teraz cieszą się i mówią: "Mamusia chodzi coraz lepiej".
kk