Zeznania matki Szymonka rzucają cień podejrzenia na Tomasza M.

Matka półtorarocznego Szymonka nie mogła powstrzymać łez wspominając wydarzenia z 29 grudnia 2008 roku. To wtedy zmarł jej synek. Drobna blondynka, z wpiętymi we włosy różowymi spinkami, szlochając co chwilę uderzała kajdankami o drewniany pulpit, przy którym składała zeznania. Na rozprawę, która ma wyjaśnić okoliczności śmierci jej dziecka, została dowieziona z zakładu karnego. Odbywa karę za handel narkotykami.

Elbląski sąd po dwóch apelacjach (najpierw prokuratury, później obrońcy Tomasza M.) po raz trzeci zajmuję się sprawą śmierci dziecka. Wydaje się, że w takiej sytuacji ciężko o znalezienie nowych poszlak, które mogłyby przemawiać za wersją prokuratury, że malec został pobity. Sędzia Rafał Matusiak zwrócił jednak uwagę na fakt, który do tej pory nie przewijał się w śledztwie.

Zdaniem prokuratury oskarżony mężczyzna, były chłopak Marietty, uderzył dziecko w brzuch. Cios spowodował pęknięcie wątroby, uszkodzenie serca, nerek i krwotok wewnętrzny. Tomasz M. twierdzi z kolei, że te obrażenia powstały przypadkowo. W trakcie karmienia chłopca, miał się potknąć o leżącą na podłodze zabawke, upuścić dziecko na podłogę, a przewracając oprzeć rękę o jego brzuch.

— W pokoju Szymonka leżały panele podłogowe, na nich niewielki, okrągły dywan przy łóżeczku. Nie przykrywał całej podłogi — zeznawała matka chłopca. Oskarżony sprostował później tę wypowiedź, jego zdaniem dywanik leżał na środku pokoju.
— Więc akustyka była dobra? — dopytywał sędzia Rafał Matusiak.

— Tak. Gdyby Tomek upadł z dzieckiem na podłogę, na pewno bym to usłyszała, a Szymonek by płakał — mówiła Marietta. — A ja nie słyszałam żadnego innego dźwięku poza głosem dziecka i szuranie fotela. Nigdy nie widziałam Tomka, aby karmił mojego syna trzymając go na rękach i chodząc po pokoju. Siadał w fotelu.

Według Marietta W. jakieś pojedyncze zabawki mogły leżeć na podłodze dziecinnego pokoju, choć jej synek bawił się głównie w dużym pokoju.

— A gdyby na podłogę upadła butelka dziecka, to mleko pochlapałoby podłogę? — pytał sędzia. 
— Tak. Dziecko piło gęste mleko, a smoczek miał dość dużą dziurkę. Ja nie zauważyłam, aby panele były pochlapane — zeznała matka.

W październiku 2008 roku Szymonek doznał złamania łokcia (wcześniej Tomasz M. się z nim bawił), miesiąc później pęknięcia kostki (oskarżony zeznał, że chłopiec źle stanął). Lekarz badający chłopca stwierdził, że dziecko jest żywe i takie rzeczy się zdarzają.

— Nigdy nie zauważyłam, aby oskarżony uderzył Szymonka, nie miałam podstaw myśleć, że te urazy to jego wina — stwierdziła Marietta. — Poza tym synek nie bał się Tomasza.

Kobieta nie zauważyła nic dziwnego w zachowaniu swojego chłopaka. Poza jednym:

— W dniu tej tragedii bardzo zdziwiło mnie, że Tomek raptem (około godz. 9, po karmieniu dziecka-red.) zaczął się spieszyć do fryzjera — zeznała. — Gdy spostrzegłam, że dziecko nie żyje, Tomek stał i palił papierosa za papierosem. Nigdy się tak nie zachowywał. Gdy spytałam go później, co się stało w trakcie karmienia, nic nie powiedział o upadku.
Rafał Maliszewski