Zima bezdomnych. Włóczyłem się po mieście codziennie pijany

Włóczyłem się po mieście codziennie pijany. Spałem w klatkach schodowych. Postanowiłem skończyć z alkoholem, bo jak nie, to kiedyś padnę i nie wstanę więcej. A ja chcę żyć. Mam wnuczki — opowiada pan Jan, który znalazł schronienie przed mrozem w domu dla bezdomnych w Elblągu.

Podczas ostatnich mrozów placówka przy ul. Nowodworskiej pękała w szwach. 


W ostatnich tygodniach liczba pensjonariuszy w domu dla bezdomnych przy ul. Nowodworskiej rosła praktycznie bez przerwy. Rekord padł w nocy z minionego czwartku na piątek, kiedy schronienie przed mrozem znalazło tutaj w sumie 113 mężczyzn. 56-letni pan Jan był jednym z nich.


— Myślę o sobie, że jestem degeneratem. Włóczyłem się po mieście codziennie pijany. Spałem w klatkach schodowych. Postanowiłem skończyć z alkoholem, bo jak nie, to kiedyś padnę i nie wstanę więcej. A ja chcę żyć. Mam wnuczki — opowiada. 


— W nocy z czwartku na piątek policja przywiozła czterech mężczyzn — mówi Artur Dąbrowski, kierownik Domu dla Bezdomnych im. św. Brata Alberta. — Jednego trzeba było odwszawić, wykąpać, ostrzyc, ogolić. Skierowaliśmy go do izolatki. Trzej pozostali byli w lepszej kondycji.


Pod koniec starego roku w placówce przy ul. Nowodworskiej przebywało około 90 mężczyzn. Ich liczba zaczęła rosnąć wraz z nastaniem mrozów. Liczba podopiecznych zmienia się czasami z godziny na godzinę. Jedni przychodzą, inni odchodzą.

64-letni pan Bogumił jest tu już od ponad roku.
— Jest to dla mnie autentyczny dom, w którym czuję się bardzo dobrze. Gdyby go nie było, to wielu ludzi by się wykończyło — mówi.

Pan Bogumił myśli o usamodzielnieniu, obecnie stara się o rentę.

— Miałem kiedyś pracę, ale straciłem. Alkohol popsuł mi dużo w życiu — mówi. — Mam wykształcenie średnie techniczne. Różnie żyłem. Teraz jestem trzeźwym alkoholikiem. 


Bogumił chce być pożyteczny. Wykonuje różne prace na rzecz placówki, w której przebywa. Roznosi posiłki do pokoi tym, którzy mają problemy z chodzeniem, sprząta im pokoje, myje naczynia, pierze.— Przynosi mi to wiele radości. Mam poczucie, że jestem potrzebny — wyznaje. 



Inną placówką pomagającą przetrwać najuboższym zimę jest darmowa jadłodajnia przy ul. Zamkowej 17, prowadzona przez Caritas Diecezji Elbląskiej. Codziennie wydawanych jest tutaj 120 gorących posiłków. Żeby otrzymać bezpłatny posiłek trzeba mieć skierowanie z Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Elblągu. Zdarza się, że przychodzą głodni ludzie bez skierowania - i jeśli jedzenia wystarcza, to także oni mogą liczyć na ciepłą zupę. 


— To jest nasz jedyny posiłek w ciągu dnia — mówi 52-letni pan Andrzej, który przychodzi tutaj z bratem 58-letnim Zbigniewem. — Mieszkamy razem. Komornik zabiera mi z renty 230 zł, pozostaje 250 zł. Jak opłacę z tego prąd i gaz, to na życie nic mi nie zostaje. 

kr