Grunt to nie bawić się lepiej niż publiczność

W kabaretowym środowisku panuje takie przekonanie, że jak się nie zagrało w Młynarach, to tak, jakby się jeszcze nigdzie nie grało — takimi słowami przywitali mieszkańców Młynar Adam Małczyk i Michał Pałubski z kabaretu Chatelet, który wystąpił tam w minioną niedzielę. Był to oczywiście żart, ale publiczność udała, że w to wierzy. Zanim jednak Adam i Michał weszli na scenę, o ciężkiej pracy kabareciarza rozmawiała z nimi Zuzanna Gajewska.

— Kiedy dzwoniłam do waszego menadżera, żeby umówić się z wami na rozmowę, była dwunasta w południe, a on powiedział, że jeszcze śpicie, bo jesteście zmęczeni. Czy to znaczy, że praca kabareciarza jest ciężka?


Adam: — Tak, jest ciężka. To nie jest tak, jak ludziom się wydaje, że to sama zabawa. My naprawdę dużo pracujemy. Najpierw trzeba wymyślić skecze, a potem przećwiczyć je na próbach. Dużo czasu spędzamy w podróży, czasami po jednym występie jedziemy na kolejny do oddalonego o 700 kilometrów miasta. To jest męczące. A jest jeszcze przecież życie prywatne, trzeba znaleźć czas na dom, rodzinę.


Michał: — Tak, Adam ma rację, bardzo dużo czasu spędzamy w podróży. I wiecie co, musimy przyznać rację Platformie Obywatelskiej, nie kłamali. Jeździmy po tylu drogach i one naprawdę są w budowie, nie da się przejechać (śmiech). A tak na poważnie, to nasza praca może być męcząca. Czasami mamy dość siebie nawzajem, bo ciągle przebywamy razem: wymyślamy teksty, przygotowujemy się do występów, gramy, jeździmy samochodem, mieszkamy w hotelach, w końcu można mieć dość. A ostatnio, kiedy byliśmy długo w podróży, często zajeżdżaliśmy na stacje benzynowe, żeby coś przekąsić. I kiedy na kolejnej stacji zobaczyłem słone paluszki, to miałem wręcz ochotę... No wiadomo.

— A jak wygląda wasze życie osobiste? Czy ludzie w ogóle traktują was poważnie? Czy z góry zakładają, że zaraz zaczniecie ich rozśmieszać?


Michał: — Tak zdarza się bardzo często i muszę przyznać, że trochę mnie to denerwuje. Przychodzę do okienka i pani spodziewa się, że opowiem dowcip. Albo jak idziemy sobie na piwo do pubu, to ludzie, szczególnie ci już lekko podpici, od razu do nas podchodzą jak do starych kumpli i mówią "Hej, siema, co tam słychać?". A nie zawsze musimy mieć ochotę spoufalać się ze wszystkimi albo może chcemy pogadać poważnie.


Adam: — Fakt, to bywa czasem denerwujące, ale też pomaga w niektórych sytuacjach.

— Na przykład policjanci nie wlepiają wam mandatów?

Michał: — Na przykład.


Adam: — Policjanci nie wlepiają nam mandatów, bo nigdy nie łamiemy przepisów.

— Jak jeszcze reagują na was ludzie, chcą być zabawni i sypią dowcipami jak z rękawa, czy raczej pasują, boją się odezwać, żeby przypadkiem się nie skompromitować?


Adam: — Nie ma to jak rodzinne wesela. Siedzę sobie spokojnie, aż tu nagle przysiada się do mnie jakiś wujek czy jeszcze inna ciocia i opowiada mi kawały. W ogóle ludzie myślą, że my uwielbiamy słuchać dowcipy. Oczywiście nic nie bawi nas tak, jak żarty sprzed dziesięciu lat (śmiech). Ale mimo wszystko to jest pozytywne, no i wpisane w nasz fach, i trzeba do tego przywyknąć.


Michał: — Ja zauważyłem dwa typy zachowań ludzi, którzy nas rozpoznali. Albo myślą, że jesteśmy głusi i gdzieś tam za plecami szepczą do siebie: "Ty, zobacz, widzisz kto tam idzie? Nie poznajesz? To ten koleś z kabaretu". Albo drugi rodzaj: ludzie, którzy nie chcą na siebie zwracać uwagi, żeby przypadkiem nie zostać bohaterem naszego kolejnego skeczu i najczęściej skutek jest dokładnie odwrotny. Ostatnio jadąca na rowerze dziewczyna tak bardzo udawała, że mnie nie widzi, że aż wpadła na słup. A jak chciałem jej pomóc, to szybko odjechała, krzycząc, że nic jej nie jest.


— Wróćmy do pracy na scenie. Powiedzcie, czy publiczność z małych miejscowości różni się od tej z dużych miast?


Michał: — Publiczność w dużych miastach jest bardzo rozpieszczona i czasem mówią "Nie, nie będziemy się z tego śmiali". A w mniejszych miejscowościach przyjazd kabaretu to wydarzenie, więc są bardziej otwarci.


Adam: — Tak, publiczność małych miasteczek jest bardziej głodna, ale ogólnie to, czy ludzie się śmieją, zależy od skeczu, od ich osobistego poczucia humoru i od tego, czy w ogóle lubią dany kabaret.

— A jak wy przeżywacie występy, zdarza wam się zapomnieć tekst, improwizować? A co jeśli dopadnie was niepohamowany wybuch śmiechu?


Adam: — Improwizacji jest bardzo dużo, na początku naszej działalności bardzo się na tym opieraliśmy, teraz trochę mniej, ale jest ona potrzebna.


Michał: — To jest tak, że jak się gra jeden skecz przez kilka miesięcy, to on wreszcie musi się znudzić, dlatego warto wprowadzić coś nowego, najlepiej na bieżąco. Rozśmieszyć kolegę, a jeśli jest to ktoś tak inteligentny jak Adam, który podejmuje dowcip, to robi się naprawdę ciekawie.

Adam: Dokładnie tak właśnie jest. A wybuchów śmiechu nie tłumimy, oczywiście nie można śmiać się w nieskończoność. Najgorsze, co może być, to bawić się lepiej niż publiczność, ale trochę pośmiać się można.

— A czy są jakieś tematy tabu, takie, z których nie wypada żartować?

Adam: — Wszystko zależy od tego, jak żart jest przedstawiony. Wiadomo, że nie mogliśmy żartować o Smoleńsku bezpośrednio po katastrofie. Poza tym my nie śmiejemy się z konkretnych nazwisk czy wydarzeń, a raczej z sytuacji.


Michał: — Poza tym publiczność kabaretowa powinna mieć do siebie dystans, rozumieć żarty. Kiedyś było tak, że w jednym ze skeczy zażartowaliśmy o Sosnowcu i potem na naszej stronie pojawił się komentarz, że nie powinniśmy tak mówić, bo Sosnowiec to ładne miasto, które się rozwija i w ogóle. Moim zdaniem, ta reakcja świadczy o braku dystansu, bo akurat wtedy żartowaliśmy też z Katowic, gdzie odbywał się występ, czy z naszego Krakowa. 


Adam: — Tak naprawdę to śmiać się można ze wszystkiego, nawet ze śmierci czy kalectwa, tylko trzeba to dobrze podać. Kiedyś zrobiliśmy skecz o rodzinie homoseksualnej, tak w krzywym zwierciadle. Pokazaliśmy, że to bycie hetero jest nienormalne. Ludzie tu się śmieją, najpierw "cha, cha, cha", a potem nagle milkną i nadchodzi chwila refleksji. Kabaret oswaja ludzi z niektórymi zjawiskami.


— To jeszcze na koniec powiedzcie, kiedy znowu pojawicie się w naszych stronach?


Adam: — Z tego co pamiętam, to w listopadzie czy w grudniu będziemy w Elblągu, ale to, jak często się gdzieś pojawiamy, nie do końca zależy od nas. Najpierw nas ktoś musi zaprosić. Albo nas chcą albo nie chcą.