Damian Jędrzejewicz: Wszystko zaczęło się od okładki

Poza sukcesami sportowymi odnosi też zawodowe i spełnia się w roli ojca. 16 lat ciężkich treningów doprowadziło go do miejsca, w którym jest teraz. — A wszystko zaczęło się od okładki jednej gazety — wspomina kulturysta Damian Jędrzejewicz.

Damian Jędrzejewicz pochodzi z Elbląga. Tutaj zaczęła się jego przygoda ze sportem.

— Zaczynałem w Szkole Podstawowej nr 11, która wychowuje koszykarzy. Później trafiłem do IV Liceum Sportowego, by do klasy maturalnej przenieść się już do Kwidzyna — to z tamtejszym klubem podpisałem swój pierwszy kontrakt — wspomina 34-latek.

Plan na życie Damian miał już ustalony — studia na Akademii Wychowania Fizycznego i Sportu, kariera koszykarza, a w międzyczasie podjęcie pracy na stanowisku nauczyciela WF-u. Te założenia zweryfikowało jednak życie.

[h3]— Kiedyś wpadła mi w ręce gazeta Men’s Health. Moją uwagę przykuł model na okładce — zaimponowała mi jego sylwetka — atletyczna budowa ciała zawsze robiła na mnie wrażenie — przyznaje mój rozmówca.[/h3]

Na poważnie treningi na siłowni zaczęły się jednak dopiero gdy Damian miał osiemnaście lat. Wcześniej — jak przyznaje — „pakowanie” trochę go śmieszyło.

— Kiedy mieliśmy z kolegami po 13-14 lat spotykaliśmy się co prawda w piwnicznej siłowni, ale to wyglądało bardziej jak pajacowanie, a nie konkretny trening. Chłopcy w wieku dojrzewania, mając w ręce może 20 centymetrów, chodzili, jakby w rękawach poupychali po dwa telewizory. Moje podejście do siłowni zmieniło się w Kwidzynie, gdy jako zawodnik tamtejszej drużyny koszykarskiej, miałem po dwa, a nawet trzy treningi dziennie — niektóre z nich właśnie na siłowni. Wtedy też zobaczyłem na żywo nasze gwiazdy kulturystyki i znów byłem pod wrażeniem ich sylwetek. I wreszcie zapragnąłem wyglądać jak ten facet z okładki — opowiada Damian.

Wkrótce przyszedł też czas na weryfikację planów zawodowych.
— Przeniosłem się do Gdańska, gdzie kończyłem już AWFiS. Zacząłem też studia z inżynierii gazowniczej na Politechnice Warszawskiej. Zorientowałem się, jakie są realia związane z pracą w szkole — wynagrodzenie nauczyciela nie zachęcało. Trafiłem więc do spółki gazowniczej i tam rozwijałem się zawodowo. Dziś tworzę koncepcje sieci gazowych — praca jest bardzo satysfakcjonująca — wymaga sporej kreatywności i niestandardowego myślenia — mówi sportowiec.

I dodaje: — Jak widać, można być wielowątkowym w swoim życiu i to się opłaca. Dzięki temu moja praca hobbystyczna, czyli bycie trenerem personalnym, jest bardziej atrakcyjna. Wśród znajomych, którzy zawodowo spędzają na siłowni wiele godzin, widzę już oznaki wypalenia zawodowego. Za to ja, kiedy wstaję zza biurka i wyłączam komputer, nie mogę się doczekać treningu.

[mediabox=z6]796269[/mediabox]

To właśnie w Gdańsku Damian poznał swojego pierwszego trenera i zaczął przygotowywać się do debiutu na Mistrzostwach Polski, które odbyły się w 2013 w Kielcach.

[h3]— Pamiętam, że byłem 15 na 18 uczestników — ciężko przyjąłem porażkę, bo jako koszykarz odnosiłem już sukcesy, byłem też reprezentantem kadry województwa. Nie zniechęciłem się jednak — zaznacza Damian. [/h3]

Lata mijały, a sportowiec poszerzał swoją wiedzę z zakresu żywienia i suplementacji. Przez cały czas pracował tak ciężko, jak tylko mógł. Przełom nastąpił w roku 2017.

— Udało mi się znaleźć federację promującą kulturystykę naturalną — czyli bez dopingu. Na kolejny rok — 2018 — szykowałem się do międzynarodowych mistrzostw, które odbywały się w Bukareszcie. W Rumunii udało mi się zdobyć swój pierwszy złoty medal w kategorii powyżej 180 centymetrów wzrostu. W 2019 wystartowałem w Mistrzostwach Europy — zająłem nieszczęśliwe czwarte miejsce, ale było to wynikiem mojego błędnego postrzegania kulturystyki naturalnej. Myślałem, że mój wysoki wzrost — 195 centymetrów — obliguje mnie do większej masy. Taki jest przecież ogólny cel kulturystyki — by rozbudowywać mięśnie, ale kulturystyka naturalna stawia na jak największe docięcie — musi być widoczna separacja wszystkich mięśni. Żeby to osiągnąć, trzeba zrobić bardzo dużą redukcję tkanki tłuszczowej — wyjaśnia kulturysta.

Wkrótce w życiu Damiana przyszły kolejne zmiany.
— W 2020 zostałem ojcem — to był wspaniały, ale jednocześnie trudny rok. Moja córka zaraziła się sepsą i otarła o śmierć. Na szczęście przeżyła, ale kolejną diagnozą była neutropenia dziecięca, czyli znaczny spadek odporności — opowiada sportowiec.

Aby nie narażać zdrowia dziecka, zrezygnował z wizyt w profesjonalnej siłowni.
— Zszedłem do piwnicy. Dysponując sztangą i dwoma hantlami, a przede wszystkim wiedzą i ogromną determinacją, robiłem swoje. Treningi aerobowe zamieniłem na spacery z córką — chodziłem więc z wózkiem tak, jakbym bardzo spieszył się na autobus i zdarzało nam się, że byliśmy szybsi od biegaczy, którzy z niedowierzaniem obserwowali, jak wyprzedza ich chłop z wózkiem — wspomina ze śmiechem Damian.

[mediabox=z6]796271[/mediabox]

W tym roku sportowiec zaliczył kolejne starty. Mistrzostwa Świata w Bukareszcie przyniosły piąte i szóste miejsce, wyjątkowo po nich — w wyniku zmian organizacyjnych spowodowanych pandemią — odbywały się Mistrzostwa Europy.

— Byłem dumny z wyników, które osiągnąłem w Bukareszcie, bo obsada była bardzo mocna, a ja chcę rywalizować z najlepszymi. Miałem jednak sportowy niedosyt, postanowiłem więc wziąć udział w Mistrzostwach Europy, choć byłem już naprawdę wyczerpany. Końcówka przygotowań to walka z samym sobą, ciężka praca nad własną psychiką, której przyświeca jeden cel — wytrwać — mówi kulturysta.

Damian chciał wejść na wyżyny swoich możliwości. Znacznie ograniczył ilość przyjmowanych kalorii i jeszcze więcej trenował.

— Dorzuciłem między innymi godzinę pozowania. Kilka póz i to, w jaki sposób się zaprezentujemy na scenie, może zdecydować o zwycięstwie. Utrzymywałem bardzo niski poziom tkanki tłuszczowej — tak naprawdę przez cały rok byłem głodny — stwierdza mój rozmówca.

[mediabox=z6]796273[/mediabox]


[h3]Mistrzostwa Europy odbyły się w Czechach, a Damianowi udało się zdobyć złoty medal w kategorii klasyczna sylwetka i kartę profesjonalisty, która umożliwi mu starty w zawodach o jeszcze wyższej randze. [/h3]

— Kiedy trzymałem w rękach flagę, a w tle leciał nasz hymn — byłem rozwalony na łopatki, a łzy same płynęły. Myślę, że dla każdego, kto przez wiele lat ciężko pracuje, taki moment jest wspaniały — mówi Damian.

Dziś sportowiec ma jeden plan — odpoczynek.
— Chcę się trochę zregenerować, chociaż cały czas trenuję — nadal w piwnicy ze względu na zdrowie córki. Wiem jednak, że kluczem do sukcesu jest po pierwsze determinacja — podsumowuje Damian.

Kamila Kornacka
[email protected]